Mimari kurguda, hanın içsel potansiyeli; “yarık”, “iç sokak” ve “avlu” gibi mekânsal araçlarla dış dünyayla yeniden bağlanmaktadır. Kırmızı tonlarda kurgulanan strüktürel müdahale, yapının eski dokusu ile yeni işlevleri arasında bir köprü kurarak dolaşımı ve sosyal etkileşimi organize eder. Bu müdahale, kullanıcıyı yapının içerisine davet eden, keşfe açık ve geçirgen bir atmosfer yaratır.
Tasarım, bir yapının onarımından öte; tarihsel bir mirası modern kamusal yaşamın bir parçası haline getiren bir renovasyon pratiği sunar. Bu çalışma, çarşı dokusu içerisindeki kütlesel varlığını yeni bir sosyal katmanla çoğullaştırarak, kentli için hafıza taşıyan yaşayan bir durak noktası olmayı hedefler.
